all tommorow's parties

Jak zapytać, co jest dla mnie ważne, odpowiadam dość pewnie, bez większego zastanowienia. Jednak gdyby nabrać perspektywy, zobaczyć szerszy kontekst, nabrać powietrza - okazuje się, że to nie o mnie idzie. Nawykowo jestem skierowana na zewnątrz, zazwyczaj są jacyś "inni", o których należy zadbać. Jawię się sobie jako bardzo egocentryczna osoba, na pewno nikt bez rys, ani z rysem wspaniałomyślności, jednak tak to się dzieje, że wypełniam jakieś żałosne samopoświęcenie. To śmieszne. Zawsze są jacyś pacjenci, bliscy do ratowania, przyjaciele pogubieni. I ja, opiekunka. Rozwarstwiona jak farba olejna na wiekowych drzwiach. Podrapana i polepiona jednocześnie. Morphine - You look like rain Więc jeszcze raz. Co jest dla mnie ważne? Dla mnie. Dziś. Pewnie wszystko to, co się ze mną dzieje. Jak zmienia się moje ciało, jak budzi się we mnie życie. Jaka choroba mną szarpie i jakie wątpliwości nawiedzają. To, że to może być dziewczynka i to, jak bardzo słabo czuję się w ...

Dwudziesty trzeci notatnik nie mieści już tych moich powątpiewań i dwuwartościowości. W ramach odciążenia, zamierzam zawiesić parę słów w tej internetowej, anonimowej chmurze. Nocą oddałam się jednym z moich ulubionych zajęć, to jest tłumaczyłam słowa napotkane w literaturze czy zasłyszane w obcych wypowiedziach, które pięknie brzmią i chciałabym je włączyć do swojego słownika. Defetyzm. To inaczej niewiara w powodzenie spraw, przewidywanie klęski, porażki. Zatrzymałam się chwilę na badaniu tego słowa, zastanawiałam się, czy jest mi bliskie, czy jednak odległe. Wydawało mi się, że raczej to drugie - ustaliłam to z pewną ulgą. Zawsze miałam w sobie niezrozumiałą wiarę w powodzenie i dobre zakończenia, nawet jeśli miały być poprzedzone trudnymi wydarzeniami. Ja i tak cierpliwie wyczekiwałam pokrzepiającego obrotu spraw, z tym że takim też dla mnie była sama nauka płynąca z nieudanej sytuacji. Wciąż zadziwia mnie ta jasna plama w myśleniu o życiu jako raczej smutnawym i bolesnym doświad...